12.00 P.M.

เขาเป็นคนแปลกๆ

ที่ยิ่งกว่านั้น คือเธอที่ยืนนิ่งอยู่เคียงข้างเขาก็รู้สึกเสมอว่าเธอเองช่างแสนแปลกประหลาดเช่นเดียวกัน

บนกระจกสองด้านสะท้อนภาพของเธอและเขา คั่นกลางด้วยอากาศว่างเปล่า ถ้าหากเขายกแขน มือของเธอที่เกาะกุมไว้ก็จะยกตาม ถ้าหากเขาหลับตา เธอก็จะมองไม่เห็น

เธอไม่รู้ว่าช่วงเวลาเหล่านี้จะมีวันสิ้นสุด

เขาไม่ใส่ใจ

คืนวันผ่านไปอย่างไร้ความหมาย ปีแล้ว ปีเล่า

เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบกินอะไร เขารู้ว่าทำอย่างไรให้เธอยิ้ม เธอรู้ว่าเขาชอบโกหก เขารู้ว่าคำพูดแบบไหนจะทำให้เธอร้องไห้

คืนวันผ่านไปอย่างไร้ความหมาย ปีแล้ว ปีเล่า

บนกระจกฝั่งตรงกันข้าม . . . เมื่อเขาปล่อยมือ เธอไม่ได้จับมือเขาไว้ เขาไม่ลืมตาขึ้นมา และเธอก็มองไม่เห็นอะไรอีกแล้ว

เหลือเพียงแค่เสียงกระซิบที่แผ่วจนแทบไม่ต่างจากความเงียบงัน

เขารู้ว่าทำอย่างไรให้เธอยิ้ม เธอรู้ว่าเขาโกหก

ในคืนสุดท้าย เธอยังคงได้ยินเสียงของเขาท่ามกลางความมืดมิดเบื้องหลังเปลือกตาปิดแน่น

' หลับได้แล้วล่ะ '

' เธอเองก็รีบไปเสียที '

.
.
.

' ฉันจะฝันดีหรือ '

' เธอจะฝันดี '

ราวกับการร้องตอบ ในท่อนหนึ่งของบทเพลงที่ไร้ท่วงทำนอง ทั้งที่หลับแล้ว น้ำตากลับยังรื้นผ่านผิวแก้มมาถึงลำคอ

คืนนั้น ในฝันของเธอมีกลิ่นหอมอ่อนๆจากเส้นผมของเขา กลิ่นชื้นเย็นที่ฝังลึกอยู่ทั้งในร่างกายและจิตใจ

เธอตื่นขึ้นมา และไม่พบกระจกบานใด

ทั้งเธอและเขาหลุดลอยมาสู่ความอิสระในรุ่งเช้าของวันใหม่ ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ไม่อาจได้ยินเสียงของกันและกันอีกต่อไป

ขณะที่ทอดกายลงบนพื้นหญ้าและยิ้มให้กับท้องฟ้า เธอเชื่อว่าเขาจะสามารถรับรู้ได้

' ฉันรักแผ่นหลังของเธอ ใบหน้าของเธอตอนอารมณ์ไม่ดี . . . ฉันรักเธอ '

เขาหัวเราะเบาๆ กับความรู้สึกไม่คุ้นเคยที่มีหญ้าอยู่ใต้ฝ่าเท้า แล้วแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

' ฉันพอใจที่ได้เห็นเธอต้องร้องไห้เพราะฉัน เธอที่คอยปลอบโยนอยู่เคียงข้าง . . . ตลอดเวลา ฉันมีความสุขมาก '

.
.
.

.

กระจกเงาที่สะท้อนกันและกัน

ถ้าเธอมีความรัก เขาคงมีความรัก ถ้าเธอเคยเจ็บปวด เขาเองอาจเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าด้วยเหตุผลที่เหมือนหรือต่างกัน

สิ่งหนึ่งที่เธอและเขารับรู้

ความสุขได้เคยเกิดขึ้น

ครั้งหนึ่งในความทรงจำ . . . ความสุข ที่เขาและเธอเคยมีร่วมกัน และมันไม่อาจจางหายดังเช่นความปวดร้าว หรือรอยน้ำตา